من پذیرفتم شکست خویش را رازهای قلب دور اندیش را می روم از رفتن من شاد باش از عذاب دیدنم آزادباش گر چه تو تنها تر از ما می روی آرزو دارم ولی عاشق شوی آرزو دارم بفهمی درد را تلخی بر خوردهای سرد را من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد آشنا دیوانه است می روم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم

نوشته شده در شنبه 11 آذر 1385 و 05:12 ق.ظ توسط هاشم هاشمی

ویرایش شده در - و -