نازنین دل من، ناز غزلهای سپید
دیرگاهیست نگاهت به جان من دل خسته شرر افکنده است.
نازنینم خاتون،
ناز ابریشمی چشم ترا ماه نبیند هرگز
غم مژگان ترا خواب نبیند هرگز
نازنین دل من،
امیدم،ای همه هستی من،
دیر گاهیست سکوتت غمی می بخشد،
به بلندای دماوند سپید و به سنگینی یک برف زمستانی سرخ،
لب تو محر زده بر خود و با سنگ سکوت،
قلب این خسته ترین عابر شب گرد ترا
بخراشیده ز انبوهی و اندوه و سکوت
نازنینم خاتون،
خوب من ای همه باور من،ای رویا،
من که آواری این بی کسی ام
ناز نکن درد مپاش
تو خودت می دانی ای براییم همه کس
زخم نزن با سکوتت به من خسته چنین سنگ نزن
رحم کن خاتون من،
تو که دستان نوازش گرت از عشق تهی نیست هنوز؟
پس چرا با تن این خسته ترین، با غم بی کسی این تن تب دار و غمین، با من ساده دل ساده به تو باخته خویش،این قدر تلخ رفاقت داری؟
من که آواره این بی کسی ام تو دگر زخم نزن، ناز نپاش به دل سوخته ام از غم و درد، این قدر سوز نپاش
لحظه ای با من باش.

ای سرا پایت خوب
ای کلامت دریا
ای نگاهت باران
با من از عشق بگو
محتاجم به نوازش گری لبهایت
با من از نقطه آغاز بگو
از سکوتت فریاد این چنین می جوشد
و تو خاموشی باز
کاش می شد به تو نزدیک شوم
از سکوتت گذرم به کلامی برسم
آن طرف خاموشی
نازنین دل من
حرف بزن مشتاقم...

نوشته شده در پنجشنبه 11 خرداد 1385 و 09:06 ق.ظ توسط هاشم هاشمی

ویرایش شده در پنجشنبه 11 خرداد 1385 و 09:06 ق.ظ